675648c2785e9a3

تبیین و نقد هرمنوتیک اشتراوس در زمینه تفسیر اندیشه‌های فلسفی اسلامی

نوع مقاله: علمی-پژوهشی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد فلسفه، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران

2 عضو هیئت علمی گروه فلسفه دانشگاه علامه

3 دانشیار فلسفه، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران

10.30465/cw.2019.4212

چکیده

لئو اشتراوس با تقلیل ذات جامعه به عقیده و ذات فلسفه به دانش، و رسم تضادی میان عقیده/دانش به این نتیجه رسید که فیلسوفان اغلب مجبور بوده‌اند به پوشیده‌نویسی و نوشتن بین سطور روی بیاورند. در نوشته‌های افلاطون، فارابی، ابن سینا، سهروردی و دیگر فلاسفه بزرگ می‌توان مویداتی برای لزوم پوشیده‌نویسی باشد. با این حال، چند نقد بر این نظریه وارد است: نخست، اشتراوس تمامی نظریه خود را بر مبنای تضاد دانش/عقیده استوار می سازد اما اگرچه میان آنها نوعی تضاد برقرار است، چنین نیست که مطلقاً همدیگر را طرد کنند؛ دوم، وجود فلاسفه‌ای که در فلسفه تقلید می‌کنند هم کلیت نظریه را نقض می‌کند و هم تقابل میان دانش/عقیده؛ و سوم، وجود سنت شرح‌نویسی وسیع در میان فیلسوفان غربی و اسلامی، نیز برخلاف نظریات اشتراوس است؛ چراکه دلیل موجهی وجود ندارد که فیلسوف صاحب نظر دم فروبندد ولی شارح، اندیشه‌ها را بازگو کند؛ و نیز، چهارم، وجود فلاسفه‌ای که همعصر و هموطن بوده‌اند، اما یکی اهل پوشیده‌نویسی و دیگری اهل صریح‌نویسی، نظریه هرمنوتیکی اشتراوس را مورد نقد جدی قرار می‌دهد؛ چراکه نشان می‌دهد پوشیده‌نویسی احتملاً سلیقه شخصی برخی از فلاسفه بوده است. در این مقاله نشان داده شده است که هرمنوتیک اشتراوس در عین نقاط قوّتی که دارد، نمی‌تواند به عنوان نظریه‌ای کلی و عمومی برای تفسیر فلسفه باستانی و اسلامی کاربرد داشته باشد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

.Study and Critique of Hermeneutics of Leo Strauss

نویسندگان [English]

  • Arya Younesi 1
  • hossein kalbasi 2
  • ghasem pourhassan 3
1 post-graduate of Philosophy, Allameh Tabataba'I University, Tehran
2 .
3 .
چکیده [English]

 
 
Leo Strauss held that the essence of society is opinion and the essence of philosophy is knowledge and thought of these two as rivals; thus, he maintained that philosopher has to use esotericism and writing between lines to avoid persecution. Doing so, Strauss advanced a kind of hermeneutics which is invented for interpreting philosophical texts.  One could find supportive idea to this hermeneutics in works of Plato, Farabi, Avicenna, Suhrawardi, Ghazali and others; but, there are, at the same time, a number of problems which Strauss’ hermeneutics face them: first of all, there are philosophers who hold opinions by strictly adhere to other philosophers thoughts rather than seeking knowledge; secondly, a long-lasting tradition of philosophical commentaries and interpretation undermine Strauss’, because it is not reasonable that a philosopher do not have enough courage and bravery to express their idea but commentators have; thirdly, a significant number of philosophers have not used esotericism in the ancient times, those philosophers weaken the universality of Strauss’ hermeneutics. In this paper, it is showed that hermeneutics of Leo Strauss is authentic for some ancient philosopher, but it could not be used as a general theory of interpretation for any given philosopher and philosophical school.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Strauss
  • Hermeneutics
  • esotericism
  • writing between lines
  • Knowledge
  • opinion
کتاب‌نامه
ابن‌سینا، حسین بن عبدالله (1392)،اشارات و تنبیهات، ج 2، ترجمۀ حسن ملکشاهی، تهران: سروش.
احمدی،بابک (1395)، ساختار و تأویلمتن، تهران: نشر مرکز.
اشتراوس، لئو (1396 الف)، «تعقیب و آزار و هنر نوشتار»، در: مقدمه‌ای سیاسیبرفلسفه، ترجمۀ یاشار جیرانی، تهران: نشر آگه.
اشتراوس، لئو (1396 ب)، «درباب نوع فراموش‌شده‌ای از نوشتار»، در: مقدمه‌ای سیاسیبرفلسفه، ترجمۀ یاشار جیرانی، تهران: نشر آگه.
اشتراوس، لئو (1396 ج)،گفتارسقراطیکسنوفون،ترجمۀیاشار جیرانی، تهران: آگه.
اشتراوس، لئو (1396 د)، «فلسفۀ سیاسی چیست؟»، در: مقدمه‌ای سیاسی بر فلسفه، ترجمۀ یاشار جیرانی، تهران: نشر آگه.
اشتراوس، لئو (1397)،سقراطکسنوفون،ترجمۀیاشار جیرانی، تهران: پگاه روزگار نو.
افلاطون (1395)، دوره‌آثار، ترجمۀ محمدحسن لطفی،ج 3، تهران: خوارزمی.
برهان،محمدحسینبنخلفتبریزی (1342)،برهانقاطع،تصحیحمحمدمعین،تهران: کتاب‌فروشیابن‌سینا.
پالمر،ریچاردا (1389)،علمهرمنوتیک،ترجمۀ محمدسعید حنایی کاشانی، تهران: هرمس.
رضوانی، محسن (1383)، «اشتراوس و روش‌شناسی فهم فلسفۀ سیاسی اسلامی»،علوم سیاسی، ش 28.
رضوانی، محسن (1393)،فلسفۀسیاسی اسلامی در غرب: قم: مؤسسۀآموزشی و پژوهشی امام خمینی.
سهروردی،شهاب‌الدینیحییبنحبش (1388 الف)،حکمۀالاشراق، ترجمۀ فتحعلی اکبری، تهران: نشر علم.
سهروردی،شهاب‌الدینیحییبنحبش (1388 ب)،التلویحاتاللوحیّهوالعرشیّه، تصحیح نجفقلی حبیبی، تهران: مؤسسۀ پژوهشی حکمت و فلسفۀایران.
شجاعیجشوقانی،مالک (1396)،مقدمه‌ایبرفلسفۀعلومانسانی: دیلتایوعلومانسانی،قم: پژوهشگاهحوزهودانشگاه.
فارابی، ابونصر محمد بن محمد (1353)، «تلخیص نوامیس أفلاطون»، در: افلاطونفیالإسلام،تحقیق عبدالرحمن بدوی، تهران: مؤسسۀ مطالعاتی دانشگاه مک‌گیل.
فارابی، ابونصر محمد بن محمد (1395)،تلخیصنوامیسافلاطون،ترجمۀ احمد فرادی اهوازی، تهران: نگاه معاصر.
فورتین،ارنست (1389)،«گفت‌وگو با گادامر: ماجرای من و اشتراوس»، کتاب ماه فلسفه، ش 40.
کندی،ابویوسفیعقوب (1360)،نامۀکندی به المعتصم بالله در فلسفۀاولی، ترجمۀ احمد آرام، تهران: سروش.
واینسهایمر،جوئل (1381)،هرمنوتیک فلسفی و نظریۀادبی، ترجمۀ مسعود علیا، تهران: ققنوس.
 
Fortin, Ernest L. (1984), “Gadamer on Strauss: An Interview”, Interpretation: A Journal of Political Philosophy, vol.12, no.1.
Janssens, David (2008), “Between Athens and Jerusalem: Philosophy, Prophecy and Politics”, in: Leo Strauss’s Early Thought, USA: State University of New York Press.Lampert, Laurence (2009), “Strauss’s Recovery of Esotericism”, in: The Cambridge Companion to Leo Strauss, S. B. Smith (ed.), USA: CUP;
Mantzavinos, C. (2016), “Hermeneutics”, The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Winter 2016 Edition), Edward N. Zalta (ed.),
Plato (1992),Republic, trans. Allan Bloom, Second Edition, USA: Basic Books.
Smith, Steven B. (2009), “The Outlines of a Life”, in: The Cambridge Companion to Leo Strauss, S. B. Smith (ed.), USA: CUP.
Strauss, Leo (1957), “How Farabi Read Plato's Laws”, Transcript by Mélanges Louis Massignon, Paris: Institut Francais de Damas.
Strauss, Leo (1954), “On a Forgotten Kind of Writing”, Chicago Review, vol. 8, no. 1.
Strauss, Leo (1980),Persecution and the Art of Writing, USA: UCP.
Strauss, L. and H. G. Gadamer (1978), “Correspondence Concerning Wahrheit und. Methode”, The Independent Journal of Philosophy, no. 2.